Bir alttaki yazımdan geçen bir kaç günlük(!) çileli dönemimi okuyabilirsiniz.

Bitti sanmıştım!

Ev sahibim, hoş bir hanımefendi. İyi niyetli biridir kendileri.

Geçenlerde yanında ustayla gelmişti ziyaretime.  Evde tadilat yaptırmak istiyor. Evin dışa bakan duvarları içerden  hep kabarık. üstü boyayla kapatılmış. Belli ki yağmurda duvardan çok sünger işlevi görüyor.

Neyse efendim. Adam dedi “Üç günlük işi var. Bir gün strafor (bkz: ek$iSözlük) kaplar, ikinci gün alçı yapar, üçüncüde de boyarım.” Çalışıyor olamamı evde olmayışımı da; ilk gün matkap işini gündüzden bir günlük izinle halledip, gerisini iki gün akşamları çalışmak şeklinde anlaşarak bertaraf ettik.

Buraya kadar herşey tamam…

Ben iznimi aldım. Zaten yorgunluktan ağlayan bedenim izin gününde de aynı saatte kalkarak ustayı beklemeye başladı.

Yorgunluk ve uykusuzlukla, sırf uyuya kalırsam zili duyamam korkusu yaverliğinde verilen bilmem kaç buçuk saatlik savaş…

Saat dokuzdan dörde kadar bekledim. Sabah ilk arayışımda on dakikaya geleceğini idda eden Beyefendi(!) takip eden hiç bir aramalarımı cevaplamayarak benden bir kamyon dolusu küfür kazandı.

Saat Dörtte pes edip durumu ev sahibime bildirdim. O da aradı, ulaşamadı tabîki.

Sağlık olsun oldu. Ulaşınca ne olduğunu öğreneceğiz. Ne denli Okul Çocuğu olduğunu..

Tabi tabi sağlık olsun. Olan sağlığa oluyo zaten.

Yine polyanacılık yaparak noktalıyorum. Bu bekleyiş sırasında boş durmayarak:

• Halıları halı yıkamaya verdim.
• Elektrik tesisatındaki bir kaç denyoluğu giderdim.
• Tesisatçıyı çağırıp evimi göle çeviren kırık spiral hortumu (adını da öğrendim ya hemen satarım) değiştirttim.
• Güncelleme: Çamaşırları da yıkıyorum.

Şimdi izin verirseniz azucukk uyuyayım. ki izinli olduğum belli olsun.