Yarım Kalmış Hikayeler

Kapıma, ağzıma taktığım kilitler,
Şimdi elimi, ayağımı kilitler.
Yeter artık, bitsin yeter!
Aklıma gelmesin şu dörtlükler.
-
Ne fayda getirir hisler
Sigarayı sigara izler…
Tükenmez kalemle yazılmış,
Yarım kalmış hikayeler.

13,06,2007
04:55

2 thoughts on “Yarım Kalmış Hikayeler

  1. sırf sessizlik sağlamak için uydurulmuş bir oyunun başkahramanıyım
    yalnız kalmışlığımı,
    yarım kalmışlığımı,
    sensiz kalmışlığımı itiraf edemediğimden kendime,
    bir oyun uydurmuşum;
    susuyorum durmadan.

    bana dörtlükler halinde, kafiyelerle yazmamayı sormuştun,
    nasıl mümkün olabildiğini,
    bilmediğimi söylerken gülümsemiştim.
    işte böyle güzel bir şeydi seninleyken cehalet bile.

    sustum dedim ya, susunca mı insan daha çok sorumlu oluyor yaptıklarından
    yoksa
    konuşunca mı;
    bilemiyorum.
    yok yok, sorumluluktan kaçtığımdan değil.
    sorumlu tutmayacağını,
    yani umursamayacağımı bildiğimden karışığım.

    sigara içmiyorum uzun zamandır.
    birbirini izleyen tutarlılıkta yapabildiğim bir şey yok,
    sanırım bundan.

    ama yazıyorum bol bol,
    sık sık;
    karakalemlerle.
    belki de bu yüzden her cümlenin sonu kimi kelimelerin karalanmasıyla bitiyor.
    kalemlerim tükenmiyor da
    zaman tükeniyor.
    tükendikçe arttırdığı tek şey pişmanlık olan zaman,
    tükeniyor.

  2. sırf sessizlik sağlamak için uydurulmuş bir oyunun başkahramanıyım
    yalnız kalmışlığımı,
    yarım kalmışlığımı,
    sensiz kalmışlığımı itiraf edemediğimden kendime,
    bir oyun uydurmuşum;
    susuyorum durmadan.

    bana dörtlükler halinde, kafiyelerle yazmamayı sormuştun,
    nasıl mümkün olabildiğini,
    bilmediğimi söylerken gülümsemiştim.
    işte böyle güzel bir şeydi seninleyken cehalet bile.

    sustum dedim ya, susunca mı insan daha çok sorumlu oluyor yaptıklarından
    yoksa
    konuşunca mı;
    bilemiyorum.
    yok yok, sorumluluktan kaçtığımdan değil.
    sorumlu tutmayacağını,
    yani umursamayacağımı bildiğimden karışığım.

    sigara içmiyorum uzun zamandır.
    birbirini izleyen tutarlılıkta yapabildiğim bir şey yok,
    sanırım bundan.

    ama yazıyorum bol bol,
    sık sık;
    karakalemlerle.
    belki de bu yüzden her cümlenin sonu kimi kelimelerin karalanmasıyla bitiyor.
    kalemlerim tükenmiyor da
    zaman tükeniyor.
    tükendikçe arttırdığı tek şey pişmanlık olan zaman,
    tükeniyor.